miasto odurzone nocą niczym wąż
leniwie nurza się w piaszczystym oceanie nieba
płosząc stada pastelowych chmur

latarnie zwieszone obojętnie jak sznur
opłakują opustoszałe ulice strugami musujących świateł

ujadanie psów zatrzaskuje zasłony rozchylonych okien
ponaglając puste dzbany i księżyc
do blaszanej pełni

ludzie budzą się z gruźlicą na ustach
popijając nadzieją sny napęczniałe od pragnień
mgieł i tajemnic

rano przecierają oczy ze zdumienia
warstwa po warstwie wprawia w osłupienie mantra dni

- - - - -

któż zdoła scalić zerwane struny światła ?