Straszliwa
niby koszmar na jawie
skrada się
za mną
jak cień
mój własny garbaty cień

Rozległa
jak stąd
na drugi koniec wstydu
wlecze się
tak zupełnie jak ten wdeptany
w podeszwie mych niewyrośniętych wciąż
różowych sandałków
lęk
by ktoś ją zobaczył

Zdrapać go
nie mogę
zdjąć
przyciasnych człapaków autoodrazy
nie zdejmę

Mogę jedynie sprawić
by stała się jasność
i wtedy ujrzą...

A światłość zabije mnie
chowaną w ciemności
najskrytszych zakamarków swego wnętrza

...

Gdyby móc odciąć jak obumarłe pnącza
swój dotychczasowy życia bieg
odcięłabym
Jednak tnąc swój życiorys
cofając wciąż czas
pozostałabym niemowlęciem
do końca