Pora deszczowa rozpoczęła się na dobre. Pioruny swym blaskiem rozświetlały ciemne ulice Teiten’u. Oddział Kage ninji kończy patrolowanie okolicznych lasów. Zbliżają się do wielkiej bramy. Jeden z nich wypatrzył postać.
-Ej, ty! Nie za późno na spacer?!- krzyknął dowódca oddziału. Postać spod bramy znika i po chwili pojawia się za dowódcą.
-Ja tak nie sądzę…- oddział usłyszał zdanie, po czym poczuł niesamowity ból. Spojrzał w dół. Z jego piersi wychodził zakrwawiony miecz. Broń „wyszła” z wojownika, po czym ten upadł na ziemię. Reszta oddziału chwyciła za katany. Krew zaczęła tryskać i osiadała się na drzewach. Po chwili, na ziemi leżały zakrwawione ciała Kage ninji.
-Kim, kim jesteś? Czego chcesz?! -Wykrztusił z siebie umierający wojownik.
-Obiecałem, że wrócę. – postać ubrana w ciemny, długi płaszcz wskoczyła w głąb lasu. Skacząc po drzewach mówił sam do siebie:
-Na razie nie opłaca mi się atakować. Znając Inu, zaraz wyślę kolejny oddział by mnie szukał… - po tym zdaniu, morderca zniknął w mroku.

-Inu sama!!! – głośny, przerażony krzyk przerwał śniadanie władczyni.
-Co się stało, że przerywasz śniadanie głowy państwa?
-Inu sama, proszę pójść za mną! – krzyknął wciąż wystraszony poddany.
-Dobrze, nie denerwuj się tak. – odparła Inu i razem ze swoim poddanym wybiegła z pałacu.
Ludzie osłupieli widząc władczyni biegnącą w kierunku bramy.
-Mam nadzieję, że nie wyszłam tylko po to, aby sobie ludzie mogli na mnie popatrzeć – powiedziała Inu, jednak nie odzyskała odpowiedzi. Oboje dobiegli do bramy. Przeskoczyli ją i ujrzeli przerażający obraz. Martwi żołnierze leżeli na tle zniszczonego lasu. Rzeka krwi zalała nowe buty władczyni. Zapach rozkładających się ciał był nie do zniesienia.
-Kto to zrobił?! – Inu spytała swojego poddanego trzymając dłoń przy nosie
-Pani, jedyna osoba, która by potrafiła to zrobić to…
-…Gomennasai!!! – Inu przerwała wypowiedź swojego poddanego
-Tak. Właśnie on jest naszym głównym podejrzanym. Nasze źródła donoszą, że koczuje w przygranicznych lasach. Jakieś rozkazy?
-Jeden. Sprowadź mi tu „waleczną trójkę”!
-Tak jest! – krzyknął wojownik i po chwili Inu stała sama pośród martwych wojowników. Drżącym głosem powiedziała:
-Dlaczego? Dlaczego wróciłeś? – odwróciła się i przeskoczyła bramę.

Pokój sypialny. Młody chłopak siedzi otoczony pięknymi kobietami.
-O tak moje panie! To to ja rozumiem!
-Przepraszam, że przerywam – wysłannik Inu, który pojawił się w pokoju przy użyciu jednej z technik nija, przerwał zabawę młodego chłopaka. Kontynuuje:
-Czy pan to Baka?
-eeeee… Tak, a bo co?
-Inu sama prosi was o pomoc…
-Nas?! Czyli co, mnie i te panie?!
-Pana i pańskich przyjaciół.
-Posłuchaj pan, ja mam wielu przyjaciół. – Baka mówiąc to głupio się uśmiechał, jakby chciał pokazać, że jest z tego dumny. Dodał:
-Których tych przyjaciół?
-Kashitsu i Kibę…
-Co?! To cóż się kurna stało, że Inu wzywa nas  wszystkich.
-Wszystkiego dowiesz się od naszej pani. Ruszaj po przyjaciół i udaj się natychmiast do pałacu.
-Tak jest! – krzyknął baka i założył koszulę. Odwrócił się w kierunku swoich towarzyszek i dodał:
-Przepraszam panie, ale Baka wraca do gry – powiedział z uśmiechem na twarzy i wyskoczył przez okno