Ktoś kiedyś powiedział: Vitae est militarae. Zycie jest walką. Mądrze powiedziane ale...mało. Człowiek człowiekowi bitwą, a życie człowiekowi wojną, parafrazując pewnego poetę. Codzienność jest nieustanną wojną ale my nie chcemy tego widzieć. To brzmi banalnie i czczo, wiem. Każdego ranka wstając z łóżka już stajemy do walki dobywając oręża.

Toczysz walkę przeciwko sobie o bycie sobą. Niektórzy spoglądając w lustro widzą siebie ale nie chcą. Ich życie jest ucieczką od siebie,a przecież ucieczka jest formą obrony, obrona formą walki. Ale czy uciekając przed sobą dalej jesteś sobą?

Jak długo zamierzasz uciekać? Kiedy padniesz? Nawet nie zauważysz kiedy upadniesz, a Twój przeciwnik stanie nad Tobą. Nie chcesz go, nie chcesz walczyć ze sobą, a już tak myśląc w ten sposób walczysz z samym sobą. Nie chcesz zabijać ani krzywdzić siebie, prawda? Ale może pozostać tylko jeden i Ty dobrze o tym wiesz.

To Twoja decyzja, to Twoja walka. O co? O bycie sobą i o siebie ze samym sobą. Dlaczego? Bo tak będzie lepiej? Skąd u Ciebie takie przekonanie? Kto Ci to powiedział? Dawno wpojone, dawno zatracone w walce z codziennością, nieprawdziwe wartości. Zastanów się i dobądź nowego oręża.
Przyda Ci się...