A więc stało się to:
Błahostka przewróciła
klepsydry szkło
i serce zraniła

I w ruch poszedł piach
goryczą zwany
co sieje strach
i zadaje rany

Każde jego ziarno rani
niczym ostrze gorące
i choć wiele za nami
to wprzód wciąż tysiące

Błagam Kochana
To nie Ty płakałaś
Czy nie starczy ta rana
którą mi zadałaś

Zasypują mnie powoli
uczucia wszelkie prócz miłości
Pocóż na to żem pozwolił
bym Cię w sercu moim gościł

Już ostanie z ziaren spada
przez klepsydrę wolnym lotem
gdy wtem ręka jakaś blada
przesypuje je z powrotem

Jej to wina bladej zmory
co skazuje na cierpienie
Jej synami są Pozory
ojcem zaś – Zauroczenie