Ciasto lepię jak zamki z piasku,
wgniatam na blachę powoli i zdecydowanie.
Lepką słodką masę budyniem doprawiam,
żółty aksamit mieszam z białym puchem;
mamrocząc pod nosem zaklęcia aromat nadaję
znakomity, delikatny, pełny, sycący tak.
Elementy bezbarwne łączę w tęczę smaków
kręcących w językach i pod podniebieniem.
W temperaturze wyższej niż wrze woda
trzy czwarte obrotu zegara wystarczą
by zyskać puszyste i kruche cudeńko
przez żołądek do serca? do pamięci.
Niby powrót do lat dziecinnych.