Wstałam.

Dzień kolejny odznaczony na ścianie.

Pozbierałam śmiecie i spaliłam na środku
pokoju bawialnego.
Ubaw wręcz po pachy.
Po sam sufit strzelały płomienie
z listów,
pocztówek,
zdjęć.
Najpiękniej płonął kalendarz.

Zmyłam naczynia.
A potem je potłukłam.
Skorupy kieliszków,
odłamki talerzy,
fragmenty wazonu
w którym wiecznie więdły kwiaty.
Zrobię z tego mozaikę.
Będzie piękna, zobaczycie.

Miotłą wygoniłam spod dywanu
kilka stad kotów szaro-burych
i upchnęłam je w żarze z kalendarza.
Te koty pamiętają wiele.
Muszą spłonąć dziewięć razy.
Na wszelki wypadek.

Wykąpałam się w źródle zapomnienia,
które nalałam do wanny
wraz z cała resztką łez róży.
Pani matka zostawiła na zły czas.
Ten będzie dobry.

Czysta.

Wyszłam na balkon w czerwonej sukience.
A pode mną kwitł gaj jagodowy.
Witajcie moi mili.
Witajcie.

Wróciłam.