Chcę czuć twoje ściany z cukru. Pudrowane firankami. Chcę cię zjeść, w tych czterech ścianach, kęs po kęsie – mięso, mięso.

Dla odmiany: kupię dom nam, malowany marzeniami. Z basenem, pokrzywami w ogródku. Kurczakami, oknami – na świat? Myślę, że tak.

Dla odmiany: zawiesimy na ścianach sacrum i profanum. Bibeloty z Ikei. Jeść będziemy czekoladę, pić ambrozje, karmić kurczaki nektarami.

A w nocy usiądziesz koło mnie. I nastąpi ciąg dalszy. A rankiem wstaniesz pogodny, nie pamiętając o wczorajszym. Nakarmisz kurczaki, pójdziesz do pracy.

Zacznie padać śnieg, nim wrócisz stamtąd. Utoruję ci drogę garnkami, łopatą, szufelką, dłońmi (dłoniami?). Będę grzać nasz zegar na małym ogniu, by się nie przypalił.

Pewnego dnia wypadnie ze mnie dziecko, tam od dołu. Wstaniesz od stołu, krzykniesz: Maryjo! Nazwiemy go Antoni. Rozwiesimy pieluszki nad łóżkiem, wspólnie się pomodlimy.

Dla odmiany: poślemy go do szkoły. Z czerwonym tornistrem, pełnym kanistrem, niech idzie w świat. Spotka go swat. Wkrótce się ożeni. Zostawi nas, a my – dalej rozmarzeni.

Zmęczeni. Sobą, nami, oknami, firankami, kurczakami, czekoladą, zegarami, garnkami, modlitwami, domowymi relikwiami – pieluszkami, pokrzywami, marzeniami.

I spojrzymy na nasze stare, zmęczone dłonie. I spojrzymy na nie. A potem: każdą bruzdą od obrączki do kciuka – znów się pokochamy.